داستان کوتاه همسایه دیوار

درخواست حذف این مطلب

از بچگی تو یه خونه بزرگ، تو یکی از محله های شمال شهر بزرگ شدم، اما همین که دبیرستان رو تمام عشق آپارتمان نشینی افتاد به جونم... زندگی تو خونه های تر و تمیز، شیک و امروزی، شده بود همه فکر و ذکرم، که خاطرات کودکی های شیرینم تو آن حیاط بزرگ و سرسبز هم حریفش نشد. آن قدر تو گوش پدرم خوندم و از بدی های خونه های قدیمی گفتم که بالا ه پدرم راضی شد خونه را بفروشه و با پولش یکی دو تا آپارتمان شیک، تو یکی از محله های بالای شهر ب ه... بیچاره مادرم، اصلا دلش نمی خواست از آن محل و همسایه ها دل ه، اما او هم که از آب و جارو حیاط عاصی شده بود و فکر می کرد با زندگی تو یه آپارتمان خیلی از کارهاش سبک میشه، بالا ه از خاطراتش خداحافظی کرد و با من راهی دنیای مدرن شد.


روزهای اول خیلی خوب بود. همه چیز تر و تمیز بود. دیگه خبری از برگ هایی که از شاخه ها می ریخت و حیاط را کثیف می کرد نبود. همه چیز منظم بود. دلتنگی برای گل ها رو هم، نوشیدن یک فنجان چای تو تراس خانه که از گیاه های تزئینی پر بود، برطرف می کرد. پس از یه مدت، کم کم دل مادر برای عصرهایی که با همسایه ها تا سر کوچه قدم می زد تنگ می شد. همسایه های این خونه، آدم های پر مشغله ای بودند که علاقه ای به تقسیم اوقات فراغت شان با دیگران نداشتند. اما من، از این پدیده مدرن لذت می بردم و معتقد بودم این شیوه از زندگی خیلی بهتر از سر کشیدن تو زندگی این و اون تو محله های قدیمی تره!!

ادامه مطلب